Alimentatie (29): Stopt het altijd als kind 21 jaar wordt?

Een andere vader, waarvan zijn ex ALLES tussen kinderen en vader onnodig kapotgemaakt heeft

Ik ben zelf een vrouw, maar zal nooit en te nimmer verwachten dat een man mij zal onderhouden. Niet tijdens huwelijk en zeker niet erna. Ook mijn vader zal ik nooit om geld vragen. Met 21 jaar ben je volwassen en dop je je eigen boontjes. Zoek een baan! Dat geldt ook voor al die geldtrekkende (h)ex-vrouwen die ook nog eens de kinderen opzetten tegen de vader.

Bij deze wil ik de vader veel sterkte toewensen. Onrecht doet altijd erg veel pijn! U staat niet alleen. Niet iedereen denkt er gelukkig zo over.

gr een gedupeerde vader

De liefde voor geld - laat vaderliefde vaak als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Dat het kind bij de moeder blijft wil niet zeggen dat je geen vader meer bent, zelfs niet als je weer een heel nieuw gezinnetje opricht.

Ga altijd uit van het belang van je kind, elk ander belang is van mindere waarde. Kinderen kunnen hier een trauma van oplopen en uiteindelijk tot onevenwichtige volwassenen opgroeien. Want als je niet op je vader kunt bouwen? Op wie dan wel?

Niet doen...heren....dat zijn die paar centen niet waard.

Kijken jullie wel eens na wat een kind zijn is?

een meid van 21jaar, die zich amper kan onderhouden? en dan probeert een meid dit te regelen via een vader, alleen een vader heeft nergens omkijken na, hij ziet ze dochter toch niet en de moeder moet maar werken,werken,werken!!..

Komop zeg!!.. laat die man maar betalen voor zijn dochter hij kan wel zijn kwakje achterlaten bij de vrouw maar de verantwoording niet eens nemen, wat voor vent ben je dan wel niet!!!..

Echt, het zijn bijna altijd mannen...

Er straalt veel frustatie en agressie uit sommige reakties.

Mijn mening is iet of wat genuanceerder.

Had de vader zelf aktie moeten ondernemen om te weten hoe het was met de resultaten van zijn dochter?

Geen twijfel mogelijk, jazeker dat had gemoeten.

Had de dochter ook haar vader kunnen informeren?

Jazeker, dat had ze zeker kunnen doen, zoniet gemoeten.

Staat tenslotte zo op papier "in overleg".

Duidelijk een communicatie probleem.

Duidt er toch op dat de relatie niet optimaal is.

Persoonlijk vind ik dat ze beiden tekort zijn geschoten!!

Echter wie moet er bloeden voor het gebrek aan overleg?

Juist, toch weer de vader.

Hier kies ik dan toch een beetje partij voor de vader.

De rechter had ook kunnen besliisen een termijn op te leggen aan de dochter om aan meer inkomen te komen terwijl paps in de tussentijd alimentatie betaald.

Lijkt mij redelijk.

Tenslotte is ze al 21.

Beter had geweest en goede band met de dochter opbouwen en haar te leren voor zichzelf te zorgen.

Het is eigenlijk allemaal koffiedik kijken, aangezien de komplete interpersoonlijk situatie niet duidelijk is.

Zelf ben ik gescheiden in 2005, heb 2 geweldige kinderen.

Heb een ex die het maar al te makkelijk vind een heel pak alimentatie te vangen en er niks voor hoeft te doen.

Zij is in ons oude huis blijven wonen.

Een huis dat ze, qua grootte, niet echt nodig heeft en wat haar dus veel schoonmaakwerk, energiekosten, enz.... kost.

Loopt wel continue te klagen over het te druk hebben, te weinig geld, geen controle over de kinderen, enz...

Mijn huidige vriendin (niet de reden van de scheiding!) en ik hebben de kinderen mentaal opgevangen, omdat ze er niet toe in staat was en is!

Zij kiest voor een lat relatie met een onverantwoordelijk iemand, waar dus geen toekomst in zit.

Verwacht van mij elk jaar meer geld, ook al kan ik het eigenlijk niet betalen.

Wat ons, mijn huidige vriendin die zelf werkt en 2 kinderen, dik in de problemen brengt financieel.

Mijn ex wil de kinderen meer bij mij kwijt, maar wil niks inleveren aan alimentatie!

Ik wil mijn kinderen natuurlijk graag meer zien, maar het moet financieel en ruimte technisch nog kunnen!!

Geld is idd niet het belangrijkste, maar het maakt wel dingen mogelijk MOEDER.

Ik betaal trouwens geen kinderalimentatie, maar alleen partneralimentatie, voor de simpele reden dat je partneralimentatie kan optellen bij je bruto salaris.

Dat was nodig om voor haar om een hypotheek te kunnen afsluiten voor het huis!!

Is dat eerlijk tegenover de kinderen?

Had ze ondertussen het huis niet kunnen verkopen (overwaarde 40.000 euro) en ergens een leuk huisje gaan huren of zelfs kopen en met de rest een leuke bankrekening spekken voor de kinderen later?

Ik kan zo nog even doorgaan.

Het gaat bij haar alleen maar over meer., meer, meer

Dus, nee ik heb geen goede woorden over voor ex-en die hun leven niet zelf onder controle nemen en alleen aan hun eigen belang en gemak denken.

En dat kan dus beide kanten op gezien worden!!

Noël

De kinderen zijn voor 45% bij mij en 55% bij haar. Soort co-ouderschap, met dat verschil dat ik kinderalimentatie betaal en zij alle toeslagen, bijslagen en kortingen krijgt.

Schering en inslag.

Nu ben ik anderhalf jaar verder. Heb het aardig op rit, maar kijk om me heen en zie veel soortgelijke gevallen.

Het is tegenwoordig wel erg in om te scheiden. Het is ook totaal geen taboe meer. Echtscheidingsadvocaten en makelaars adverteren in reclamespots en op grote bilboards. En, sorry vrouwen......het zijn voornamelijk vrouwen die er een punt achter zetten. Waarom? Omdat ze het thuis even wat saaier vinden en ze toevallig een keer een andere kerel treffen die wel die hand op haar schouder legt. Er niet van bewust zijn dat die kerel/casanova maar op één ding uit is. Waar is de ruggengraat?. Knok eens voor je gezin en hetgeen wat je hebt. Maar waarom zou je? Er wordt een mooi paradijs voorgeschoteld. Internetten de hele media-zooi maakt het mooier dan het allemaal in werkelijk is. Met hyves en/of sms wordt het alleen maar makkelijker contact te zoeken met een ander. De meeste vrouwen zijn hier allemaal erg gevoelig voor en zien een langdurige relatie in een internetvriendje. De meeste mannen gaan hier nuchter mee om. Denken -al zeg ik het zelf- maar aan één ding.......Maar waarom zou je knokken? Huursubsidie, alimentatie, kinderbijslagen, kindertoeslagen, uitkering.....en 1 keer in de week stappen samen met je gescheiden vriendinnen. Je komt ze tegen. Hele hordes, elkaar aangestoken, zogenaamd gelukkige, gescheiden vrouwen.

Beste vrouwen, met uitzonderingen daar gelaten.....Natuurlijk zijn er altijd te veel mannen die er een zootje van gemaakt hebben. De kinderen en hun partner zwaar verwaarloost hebben. Dus genoeg redenen gehad hebben om er een punt achter te zetten.

Maar tegenwoordig is de moderne geëmancipeerde vrouw niet meer afhankelijk van de man. Denken ze. Waarom moet een man zich dan het schompes werken voor die vrouw.

Als ik het voor het zeggen had;

-partneralimentatie volledig afschaffen!!

-zo gauw de ex-partner gaat samenwonen alles weer op tafel en ook de kinderalimentatie aanpassen op basis van alle inkomens.

Dat laatste geldt helemaal voor de gevallen van partners (voornamelijk vrouwen) die –na een lange geheime relatie- een punt achter hun huwelijk hebben gezet omdat ze verliefd werden op een andere flip.

Voorbeeld:

Een vriend van mij. Heeft een modaal inkomen. Moet alimentatie betalen voor zijn kinderen. Kan het allemaal maar net rooien. Ziet zijn kinderen 2 dagen in de twee weken. Is emotioneel gesloopt. Werkt zich kapot en mist zijn kinderen. Zijn vrouw ging vreemd en woont nu samen met diegene waar ze destijds een geheime relatie mee had. Hij heeft een topsalaris van 5000 euro netto per maand. Zij krijgt de toeslagen, de bijslagen en nog een dikke kinderalimentatie…….beste mensen………laten we zulke gevallen nuchter bekijken en de conclusie trekken dat het toch echt niet kan. “ja maar, het blijven zijn kinderen en hij zal er voor moeten zorgen” wordt er dan gezegd. Een vrouw die het leven van de man en ook zonder erg dat van de kinderen zuur heeft gemaakt, er een punt achter zet en er voor zorgt dat de man zijn kinderen meer dan 300 dagen per jaar niet te zijn krijgt moet toch haar eigen boontjes doppen?!! Het is toch haar keuze?!

Waarschijnlijk zal ik hier wel felle reacties op krijgen. Maar het is feit dat het fout is gegaan met de emancipatie. Gelijkgerechtigheid ben ik het mee eens, maar er zijn grenzen.

Mijn vader werkte in de bouw, mijn moeder zorgde voor het gezin. S’avonds stonden zij samen de afwas te doen en vader bracht de kinderen naar bed en ging vervolgens zelf ook slapen. Ze hadden het ook pittig maar ze hadden elkaar. Ze hadden elkaar nodig. Ze hadden geen hyves, sms en goede tijden, slechte tijden. Er waren geen aanstekelijke blote tieten reclames van hoertjes op de tv.

Ze waren gelukkig en als mijn vader nog geleefd had, waren ze samen 200 jaar geworden met elkaar.

Weet je, misschien is een crisis nog niet eens verkeerd. Mag misschien nog wel slechter gaan. Back to basic. Even niet meer zweven in het zogenaamde paradijs. Niet om je heen kijken, maar kijken naar wat je hebt. Waarde geven aan hetgeen wat je hebt. Een gezinnetje waar je voor knokt en waar je oud mee wilt worden.

wat een slap gelul.

mijn naam staat niet op het geboorte kaartje maar moet wel betalen.

achterlijk gewoon hier in nederland.

vrouwen denk toch eens na.

ik weet dat dat pijn doet

Uit onderzoek blijkt dat veel mannen geen allimentatie betalen of heel weinig, en gemiddeld vrouwen er behoorlijk moeten inleveren. Vrouwen zorgen bijn altijd voor de kinderen en hebben dus recht op die toeslagen.

Ikzelf ben ook gescheiden en betaal alles voor de kinderen, mijn exman wil geen allimentatie betalen . Zonder kinderbijslag en die toeslagen zou ik het echt niet redden.

Ik wil dat hij voor zijn kinderen gaat betalen en wil voor mezelf niks, daar kan ikzelf wel voor zorgen.

Maar je zet samen kinderen op de wereld en heb je dus ook de plicht er samen voor te zorgen.