Kan ik mijn kind onterven?

30-08-2007 | 37 reacties

Een veelgestelde vraag is of het mogelijk is om een kind dan wel een andere erfgenaam te onterven. Dat is inderdaad mogelijk, maar een kind houdt altijd aanspraak op de zogenoemde 'legitieme portie'.

Stel een juridische vraag
Hoe gaan wij met jouw gegevens om?

In een testament legt u vast wat er na uw dood met de bezittingen moet gebeuren. Ook kunt u bijvoorbeeld een voogd of een executeur van het testament benoemen. 

Als u geen testament heeft, gelden de normale wettelijke regels van het erfrecht. Met een testament kunt u afwijken van het wettelijke erfrecht. 

Bij testament kunt u in principe iedereen onterven. De onterfde erfgenamen zijn daarna echter niet altijd rechtenloos. Een onterfde langstlevende echtgenoot behoudt bijvoorbeeld het recht op vruchtgebruik van de woning en de inboedel indien de echtgenoot de goederen nodig heeft om op een passend verzorgingsniveau te blijven. 

Kind onterven
Ook kinderen kunnen worden onterfd, maar zij kunnen wel de 'legitieme portie' opeisen. Dit is de helft van wat hij of zij volgens de normale erfregels zou hebben gekregen. Het kind moet dan binnen vijf jaar na het overlijden schriftelijk aan de overige erfgenamen laten weten aanspraak te maken op de legitieme portie. Ouders en grootouders hebben geen recht op een legitieme portie.

Als de wettelijke verdeling van toepassing is, kan de legitieme portie pas opgeëist worden na het overlijden van de langstlevende echtgenoot.

juridische vraag stellen Ik heb een juridische vraag

Ben je op zoek naar duidelijk en deskundig advies voor jouw situatie? Wij staan je graag met raad en daad terzijde.

Vraag stellen

Deel deze pagina:

Reacties

marijkekappen | 30.08.07 | 16:37

Ik heb in mijn testament mijn verstandelijk gehandicapte zoon onterfd.

Reden is dat hij zijn eigen geld niet eens kan opmaken vanwege zijn ernstige verstandelijke beperking, en daardoor niet hiertegen kan ageren. Het is ook onzin om zijn saldo te verhogen. Mijn 2 dochters krijgen dus na mijn dood ieder de helft van mijn nalatenschap

Johanna Tolenaars | 31.08.07 | 16:46

U had kunnen overwegen om de instelling waar uw zoon verblijft een schenking te doen. Hij kan het zelf niet beheren maar hij heeft toch wel rechten?

Jan van Acker | 12.07.08 | 11:54

Ik zou in de situatie van mevrouw Kappen een redelijk deel haar zoon hebben nagelaten. De te verwachten financiele situatie voor haar zoon is niet erg rooskleurig en er zijn onafhankelijke bewindvoerders die zaken goed kunnen beheren.Goed afspraken en vertrouwen in haar dochters zijn natuurlijk ook heel goed mogelijk maar zakelijkheid betrachten in deze is erg verstandig.

Sjaak | 06.05.09 | 18:56

Is een ouder verplicht om bij leven een kind ervan op de hoogte te brengen, als deze ouder van plan is dit kind te onterven?

Mvg,

Sjaak

F. Damen | 06.10.09 | 21:39

Ik vind het schandalig om je eigen kinderen te onterven hoe dan ook. Zijn ze gehandicapt regel dan de zaken zo dat deze kinderen na je dood op een menswaardige manier geholpen worden en dat er juristen op toe zien dat het geld op een deugdelijke en goede wijze beheerd wordt.

Maar onterven is iets wat je zelf niet mee wilt maken en geeft aan dat je niks om je eigen kinderen geeft.

Sorry voor de keiharde woorden maar je zou het maar meemaken ik snap niet dat men er uberhoupt aan kan denken laat staan van in praktijk brengen we leven niet in 40 - 45.

Matty | 28.11.09 | 16:35

F.Damen, ik kan uw reactie verstaan als het gaat om een gehandicapt kind ! Het is wel zo dat jongeren je zo de dood kunnen injagen dat je inderdaad zou reageren zoals in 40-45.!?

Matty | 28.11.09 | 16:40

F.Damen, ik kan uw reactie verstaan als het gaat om een gehandicapt kind ! Het is wel zo dat jongeren je zo de dood kunnen injagen dat je inderdaad zou reageren zoals in 40-45.!?

Hans V | 07.12.09 | 0:46

Het is verbijsterend dat mw Kappen haar gehandicapte zoon onterft. Netjes zou zijn wanneer zij er voor zorgt dat haar zoon eenderde van haar vermogen erft en tevens er voor zorgt dat met dat geld zijn leven zoveel mogelijk wordt veraangenaamd. Of inderdaad schenken aan de instelling waar hij verzorgd wordt. Haar beslissing is er toch een van eng materialistisch egoisme, egoisme ondanks dat zij zelf van het vermogen geen gebruik meer maakt.

Piet van der P. | 13.01.10 | 12:24

Ik snap werkelijk niet waar Hans V. het recht vandaan haalt om zo hard te oordelen over de handelswijze van mw. Kappen. Een dergelijk oordeel vellen doe je mijns inziens pas wanneer je alle ins en outs kent.

Naar mijn mening is een excuus is op zn plaats.

Peter | 13.10.10 | 11:39

Als een gehanicapt kind in een zorginstelling zit of een uitkering heeft (bv Wajong) wordt het geerfde geld meteen ingehouden. Het gehandicapte kind krijgt in de praktijk dus niet extras. De niet-gehanicapte kinderen wel. Hoe wrang dat diegene die het meest nodig heeft in de praktijk niets krijgt.

Via onterven van het gehandicapte kind en een testement kan het gehandicapte toch nog wat extras ontvangen.

Peter | 13.10.10 | 11:46

Ouders met een verstandelijk gehandicapt kind kunnen hun kind feitelijk onterven, omdat ze weten dat het kind zijn legitieme portie niet zelf zal opeisen. De enige die dat zou kunnen doen is de curator van het kind.

Als dat kind geen nakomelingen krijgt en niet in staat is zelf een testament te maken, dan zal het vermogen dat het kind heeft geërfd na diens overlijden altijd toekomen aan broers of zussen van het kind. Dat is eerst een vererving in tariefgroep 1, gevolgd door de — duurdere — tariefgroep 2.

Heeft het kind geen geld nodig voor zijn verzorging, dan zou het dus uit het oogpunt van belastingbesparing verstandig kunnen zijn om de andere kinderen erfgenaam te maken, met uitsluiting van hun gehandicapte broer of zus.

Het is overigens wel mogelijk aan deze kinderen een verplichting op te leggen — een zogenaamde ‘last’ — om het deel dat eigenlijk het gehandicapte kind toekomt, te gebruiken voor diens verzorging.

Peter | 13.10.10 | 11:51

Al het kind in een door de AWBZ betaalde zorginstelling woont en de ouders willen niet dat straks zijn erfenis moet worden gebruikt om bij te dragen aan deze kosten. Kan dat worden voorkomen?

Ja. U kunt hem het vruchtgebruik geven (legateren) over een bedrag dat gelijk is aan zijn erfdeel. Hij krijgt dan alleen de rente. Geeft u hem ook interingsbevoegdheid, dan kan hij het bedrag ook opmaken.

De som geld zelf laat u via een legaat na aan uw andere kinderen, die slechts het ‘blote eigendom’ krijgen. Dat betekent dat ze geen rente krijgen en het geld ook niet mogen gebruiken. Dat mag pas als het gehanicapte kind is overleden.

Het is raadzaam een bewindvoerder te benoemen die het vermogen beheert, bijvoorbeeld de langstlevende van u beiden, een familielid of een buitenstaander die u vertrouwt. De bewindvoerder behartigt de belangen van het gehandicapte kind en beheert het vruchtgebruikkapitaal. Doordat het gehandicapte kind juridisch gezien niet de eigenaar is van het geld, kan het ook niet worden ‘opgegeten’ door een eigen-bijdrageregeling. Bij overlijden van het gehandicapte kind vervalt het vruchtgebruik en worden zijn broers volle eigenaar van het restbedrag. Dit eindresultaat is hetzelfde als wanneer u het gehandicapte kind normaal had laten erven. Bovendien bespaart u uw andere zoons successierecht.

Het boek ‘Wat kan ik bij testament regelen?’ van mr. Klazien van Zwieten geeft meer informatie. Zie www.bepino.nl.

Peter | 13.10.10 | 12:00

HET GEESTELIJK GEHANDICAPTE KIND EN HET ERFRECHT

Volgens het huidige erfrecht kan een geestelijk gehandicapt kind in principe geen testament maken. Degene die wegens een geestelijke stoornis onder curatele is gesteld kan echter wel met toestemming van de kantonrechter een testament maken.

Indien er geen testament is gemaakt, heeft dit tot gevolg dat indien de gehandicapte overlijdt en er sprake zou zijn van bezit, hij/zij de ouders, broers en zusters als erfgenamen zal achterlaten, en voorzover deze vooroverleden zijn: hun afstammelingen. Indien die er niet mochten zijn zullen de grootouders en hun afstammelingen de erfgenamen zijn.

Hoe komt een geestelijk gehandicapt kind aan vermogen? In het algemeen zal dat zijn vanwege een nalatenschap van zijn/haar ouders. Indien de ouders willen dat een geestelijk gehandicapt kind erft, hoeft er niets geregeld te worden. Veelal zal het echter zo zijn dat ouders wel de behoefte hebben om ervoor te zorgen dat het hun kind aan niets ontbreekt, maar ook dat zij het jammer zullen vinden dat er nodeloos veel erfbelasting betaald wordt over het vermogen dat uiteindelijk van hen gekomen is.

Een voorbeeld: Een echtpaar heeft twee kinderen Anneke en Frederik. Frederik is geestelijk gehandicapt en verblijft in een tehuis. De ouders zijn getrouwd in algehele gemeenschap van goederen. Er is een totaal bezit van € 900.000,00. De ouders hebben geen testamenten gemaakt. Wanneer vader komt te overlijden erft ieder van de kinderen € 150.000,00. Moeder ontvangt de helft plus een kindsgedeelte. Naderhand overlijdt moeder. Het vermogen is gelijk gebleven. Zij laat dus € 600.000,00 achter. Anneke en Frederik erven ieder € 300.000,00. Inmiddels heeft Frederik dus € 450.000,00 geërfd. Frederik kan niet trouwen en er komen ook geen kinderen. Frederik leeft lang en overleeft uiteindelijk Anneke. Omdat hij krachtens de AWBZ verpleegd wordt is zijn vermogen aanzienlijk gegroeid. Inmiddels is er € 2.000.000,00. Omdat Anneke is vooroverleden, zijn haar beide kinderen Frederiks enige erfgenamen. Ieder neefje/nichtje erft dus € 1.000.000,00. Laatstgenoemden zijn totaal aan erfbelasting verschuldigd € 774.800,00 (tarieven Successiewet voor het jaar 2010). Is er een mogelijkheid om deze hoge erfbelasting te voorkomen?

Bijzonder testament Door gebruik te maken van een bijzondere testamentaire regeling kan veel erfbelasting bespaard worden. Deze regeling kan inhouden dat de ouders aan Frederik in plaats van zijn erfdeel het vruchtgebruik legateren van het erfdeel dat hij zou hebben gekregen indien er geen testament zou zijn geweest. Dit erfdeel zelf (dus de eigendom, belast met het vruchtgebruik) wordt bij testament toegekend aan Anneke. Dat betekent dat Frederik alléén recht heeft op de inkomsten. De kans is dan tamelijk groot dat de Kantonrechter, aan wie goedkeuring moet worden gevraagd ten behoeve van de gehandicapte om te berusten in het testament, zich niet zal kunnen verenigen met deze wilsbeschikking. Hij zal dan kunnen verlangen dat namens Frederik een beroep wordt gedaan op zijn legitieme portie. Dit betekent dat Frederik bij het overlijden van de eerste ouder, minimaal recht heeft op een erfdeel van 1/6 gedeelte van de nalatenschap, de zogenaamde legitieme portie. Dit moet hem dan zonder enige beperking worden uitgekeerd.

Om dat te voorkomen kan bij testament bepaald worden dat Frederik, als vruchtgebruiker niet alleen recht heeft op de inkomsten van het vruchtgebruikkapitaal maar ook het recht heeft tot vertering, dat wil zeggen dat hij bevoegd is om ook aan het vermogen zelf te komen in geval de inkomsten niet voldoende mochten zijn. In het testament kan wel bepaald worden dat Frederik slechts bevoegd is tot vertering voorzover de kosten van zijn verzorging niet voor rekening van de overheid of andere derden komen en niet bekostigd kunnen worden uit de aan Frederik toekomende inkomsten. Bovendien wordt in het testament over het vruchtgebruik van Frederik een bewind ingesteld en een bewindvoerder benoemd; deze bewindvoerder zorgt voor de belegging van het vruchtgebruikvermogen en voor zo ver nodig uitkering van inkomsten aan Frederik. Verder kan in het testament bepaald worden dat indien na afloop van een kalenderjaar de bewindvoerder van oordeel is dat niet alle in dat jaar genoten vruchten, na aftrek van de daarover verschuldigde belastingen, nodig zijn geweest voor de betaling van de kosten van verzorging van Frederik, die vruchten bij het kapitaal worden gevoegd.

Resultaat Wat is nu het resultaat van dit geheel? Frederik, althans zijn bewindvoerder, heeft de volledige beschikking over het erfdeel van Frederik, zij het dan ook dat er bijzondere etiketten op geplakt zijn. De Kantonrechter heeft geen werkelijke reden om deze testamentaire beschikking niet goed te keuren. Immers, de belangen van Frederik zijn in feite niet geschaad. Voorzover voor zijn verzorging gelden nodig mochten zijn, kan desnoods het gehele vruchtgebruikkapitaal gebruikt worden.

Voor het geval men enige zorg mocht hebben dat de Kantonrechter een dergelijke bepaling toch niet zal goedkeuren, kan nog als alternatief in het testament een zogenaamde tweetrapsmaking (ook wel genoemd fideï-commis de residuo) worden opgenomen. Dit houdt in dat hetgeen Frederik zal overhouden van het vermogen alsnog gaat naar Anneke respectievelijk haar erfgenamen. Deze constructie is voor de erfbelasting minder gunstig dan de vruchtgebruikregeling maar nog altijd aanmerkelijk voordeliger dan wanneer er rechtstreeks zou worden geërfd door Anneke van Frederik.

Bij een tweetrapsmaking wordt Anneke namelijk geacht geërfd te hebben van haar ouders en valt zij derhalve in een lager tarief erfbelasting (10% over € 118.000,00 en 20% over het restant, tarief 2010) dan wanneer zij rechtstreeks van Frederik zou erven, in welk geval zij valt in het erfbelastingtarief van broers en zusters (30% over € 118.000,00 en 40% over het restant, tarief 2010). Gesteld nu dat Frederik nauwelijks geld voor zichzelf nodig heeft gehad en zijn vermogen inderdaad is aangegroeid, zoals hierboven beschreven tot € 2.000.000,00, dan doet zich de volgende situatie voor. Frederik heeft destijds bij het overlijden van zijn vader en van zijn moeder uitsluitend het vruchtgebruik met interingsbevoegdheid gekregen van in totaal € 450.000,00. Anneke heeft daarvan de blote eigendom gekregen. Zij heeft daarover bij het overlijden van haar vader en haar moeder erfbelasting betaald. Omgekeerd heeft Frederik, omdat hij slechts het vruchtgebruik kreeg, wat minder erfbelasting betaald. Uiteindelijk maakt dit in totaal niet zo gek veel uit. Het totaal dat door Frederik en Anneke verschuldigd zou zijn geworden aan erfbelasting blijft ongeveer gelijk. Bij het overlijden van Frederik evenwel zou in het hierboven genoemde geval aan erfbelasting verschuldigd zijn € 774.800,00. Door gebruik te maken van de vruchtgebruikvorm is bij het overlijden van Frederik geen erfbelasting verschuldigd. Een besparing derhalve van € 774.800,00 aan erfbelasting.

Peter | 13.10.10 | 12:02

Vrijstellingen successierechten 2010

Echtgenoten en geregistreerd partner € 600.000

Kind, stiefkind of kleinkind € 19.000

Ouder € 45.000

Gehandicapt kind € 57.000

Andere erfgenamen € 2.000

Peter | 13.10.10 | 12:09

Eén van de mogelijke testamentvormen is een tweetrapsmaking. In een dergelijk testament wordt vastgelegd dat iemand een erfenis krijgt, maar dat na overlijden van deze persoon de erfenis - of wat daar nog van over is- naar iemand anders gaat. Degene die het testament opstelt regeert dus over zijn of haar graf heen.

Deze testamentvorm wordt vaak gebruikt bij ouders met een verstandelijk gehandicapt kind. In het testament leggen de ouders vast dat het gehandicapte kind een deel van de erfenis verkrijgt. Na overlijden van het gehandicapte kind gaat het restant van de erfenis als gevolg van het testament van de ouders naar (een) broer(s) en/of (een) zus(sen).

Peter | 13.10.10 | 12:12

Voordeel tweetrapsmaking. In de situatie van ouders met gehandicapt kind kan als gevolg van de tarieven van de erfbelasting een voordeel behaald worden. De erfenis die de broer(s) en/of zus(sen) verkrijg(t) en wordt aangemerkt als een erfenis die rechtstreeks van hun ouders afkomstig is. Ze worden daarom slechts belast tegen een tarief van 10%/20%. Het tarief van 10 % geldt vanaf 2010 voor een belaste verkrijging van € 118.000; daarboven geldt een tarief van 20%.

Indien de broer of zus rechtstreeks van gehandicapte broer of zus zou verkrijgen, dan zou een tarief van 30% respectievelijk 40 % gelden.

De broer(s) of zus(sen) betalen pas erfbelasting over de nog eventueel te verkrijgen erfenis op het moment dat hun gehandicapte broer of zus komt te overlijden.

Nadeel tweetrapsmaking. Een andere variant van de tweetrapsmaking werd tijdens de uitzending van Radar behandeld. Indien de overleden ouder een testament met een tweetrapsmaking had opgesteld, had bij het overlijden van deze ouder geen erfbelasting door de kinderen betaald dienen te worden. De langstlevende ouder zou in het testament tot enig erfgenaam aangewezen zijn. De kinderen verkrijgen bij het eerste overlijden nog helemaal niets; ze hebben slechts een verwachting.

Na het overlijden van de langstlevende ouder betalen de kinderen op dat moment erfbelasting over enerzijds het nog resterende deel van de nalatenschap van de eerst overleden ouder en anderzijds uiteraard over de nalatenschap van de langstlevende. Er kan wel tweemaal gebruik gemaakt worden van de vrijstelling voor kinderen op dat moment en van de tarieven op dat moment.

Echter, in de praktijk zijn deze tweetrapsmakingen niet goedkoper. Op grond van hoogte vermogen, pensioenrechten (deze zijn van invloed op hoogte vrijstelling van de echtgenoot) en persoonlijke situatie, kost een andere testamentvorm minder erfbelasting. Niet alleen de heffing van erfbelasting bij het eerste overlijden is relevant, maar ook die na overlijden van de langstlevende.

Zonder nadenken een tweetrapsmaking in een testament opnemen is niet verstandig, zeker omdat er voor wat betreft de hoogte van de heffing van erfbelasting andere testamentvormen zijn die beter toegesneden zijn op uw persoonlijke situatie en die wellicht ook nog goedkoper zijn.

Peter | 13.10.10 | 12:28

Maar wij worden ook ouder en merken dat de energie die we hebben minder wordt en dat we deze ook anders willen gaan verdelen. We willen misschien niet zo vaak meer op bezoek, we kunnen misschien niet meer zo vaak met ze wandelen, fietsen of zwemmen, want ze hebben inmiddels een volwassen lijf. Een gehandicapt kind blijft je nodig hebben, een ernstig en meervoudig gehandicapt kind zeker. Terwijl wij eigenlijk met onze opvoeding, begeleiding en energie wel een beetje klaar zijn. We komen dus met ons gevoel, emoties, energie en mogelijkheden in de knoop.

We kopen nog kleren, houden hun ontwikkeling in de gaten, blijven naar de zorgplanbesprekingen gaan, gaan naar de verwantenraden omdat we wel wat invloed willen houden op hoe het in het algemeen gaat in de woongroep en bij dagbesteding. Kortom, bij onze niet-gehandicapte kinderen kunnen we steeds meer loslaten, maar bij onze gehandicapte kinderen lukt dat maar heel moeilijk.

Er zijn een aantal feitelijke zaken die we als ouders moet regelen. Denk aan onder curatele stellen, mentorschap en/of bewindvoerderschap. Denk ook aan de erfenis. Want wie zegt ons dat gehandicapte kinderen niet straks van hun eigen erfenis hun verzorging moeten betalen? We hebben geen garantie dat alles blijft gezien alle veranderingen in de bekostiging van de zorg? Vervolgens moeten we gaan regelen wie hun kleding koopt, wie hun scheerapparaat of lekkere luchtje, wie hun andere benodigdheden. Wie gaat er straks naar de zorgplanbespreking, wie vertegenwoordigt hen straks in de cliëntenvertegenwoordiging? En dan misschien wel de belangrijkste, wie gaat er straks met enige regelmaat bij hun op bezoek?

Wie vindt hun leuk of aantrekkelijk genoeg om wekelijks of maandelijks een bezoek te brengen, aandacht te geven, de extra dingetjes te doen waarvan je als ouder denkt dat ze die zo nodig hebben? Mogen we dat vragen van onze niet-gehandicapte kinderen? Is dat wel verstandig? Zij hebben het toch ook maar op hun bordje gekregen? Zij hebben er niet voor gekozen om zo’n broer of zus te hebben en zij hoeven er dus ook niet voor te kiezen om een beetje of heel veel voor hun broer of zus te doen. Natuurlijk hoop je als ouder dat ze wel wat gaan doen, maar het van ze verlangen lijkt niet verstandig en realistisch. En hoe is het wanneer je gehandicapte kind geen broer of zus heeft, of eentje die heel ver weg woont en/of geen tijd of de mogelijkheid heeft of de participatie aan werken omhoog moet?

Wanneer kunnen we onze kinderen gevoelsmatig loslaten? Bij niet-gehandicapte kinderen heeft iedere ouder zijn eigen proces van loslaten. Bij de één zal het heftig gaan, hij de ander juist geheel vanzelf. Wanneer we het over ernstig meervoudig gehandicapte kinderen hebben dan is het wat mij betreft van belang te weten dat een ander mijn zoon of dochter kent, snapt, weet wat zijn behoeftes, noden, humor, uitdagingen zijn. Ik hoop dan ook zelfs dat de ander hem of haar (bijna) even leuk vindt als ik, bijna even veel waardeert, lol heeft met hem, zin heeft om hem of haar te ontmoeten en zijn best wil doen om in zijn of haar wereld te komen. Ik hoop dat de ander ook op de grond gaat liggen voor het raam en zo contact met hem of haar zoekt en het plezierig met hem of haar kan hebben. Ik hoop ook dat de ander met hem de wereld om hem heen blijft opzoeken, en zodoende ook ervoor zorgt dat hij in the picture blijft, de omgeving hem kan zien en ervaren en hij de omgeving.

Wanneer dat gebeurt kan ik loslaten. Wanneer we bovenstaande zaken en gevoelens ‘geregeld’ hebben, kunnen we denk ik ook doodgaan, met de wetenschap dat hij of zij de zorg en aandacht krijgt die hij of zij nodig blijft houden. We hoeven dan ook niet meer bang te zijn en ongerust en we hopen dan in ieder geval misschien rustiger dood te gaan.

Peter | 13.10.10 | 12:36

Heeft u een kind met een beperking (verstandelijk of lichamelijk), dan kunt u zich afvragen of u iets voor dat kind kunt of moet regelen voor het geval u of uw partner overlijdt.

De volgende vragen spelen:

•wie beheert de erfenis die aan het kind toekomt?

•wie erft er eigenlijk wanneer het kind na de ouders zelf komt te overlijden?

•ligt het in de lijn der verwachting dat het kind zelf een partner of kinderen zal achterlaten?

•hoe zit het met de erfbelasting, zowel in geval van het overlijden van de ouders als van het kind?

•hoe zit het met de inkomstenbelasting over de erfenis?

•kan de overheid aanspraak maken op de erfenis van het kind?

Peter | 13.10.10 | 12:38

Veilig nalaten van vermogen aan je kind met een verstandelijke beperking.

Wanneer je als ouder je kind met een beperking iets wilt nalaten gaat dit niet zonder zorgen. In dit artikel worden een aantal manieren besproken waarmee het mogelijk is om op een veilige manier een kind met een verstandelijke beperking iets na te laten.

Fonds onder beheer. Het te erven vermogen kan in een fonds worden ondergebracht en onder bewind worden gesteld. Voor de sociale zekerheid zal het vermogen niet altijd als te verrekenen vermogen worden gezien. Zo is er een uitspraak van de rechtbank (haarlem, 29 augustus 2008) geweest waarbij het verzoek van de gemeente om de bijstand te verrekenen met vermogen onder bewind afgewezen.

Tweetrapsmaking. Het is voor ouders mogelijk om een tweetrapsmaking op te nemen in een testament. Op die manier kun je als ouder bepalen naar wie het te erven vermogen gaat wanneer de erfgenaam overlijdt. Zo kan een ouder aangeven dat het erfdeel dat naar hun kind met een beperking gaat na diens overlijden toevalt aan bijvoorbeeld de broers of zussen van dat kind of een goed doel. Degene die het geld in tweede instantie krijgt heet de “verwachter”. Ondertussen is het mogelijk voor degene die erft om het geld op te maken. Het erfdeel dat eerst naar een kind gaat en vervolgens via de tweetrapsmaking later naar een broer of zus wordt belast met een gunstig fiscaal tarief (alsof het geld overgaat van ouder naar kind). Juist de tweetrapsmaking heeft een toegevoegde waarde wanneer een kind met een beperking niet in staat is zelf een testament te maken. Door middel van de tweetrapsmaking wordt er in feite een testament voor het kind opgesteld. Ook kunnen ouders hun kind met een beperking beschermen voor misleiding vanwege het te erven geld. Ook al trouwt het kind, na overlijden gaat het geld niet naar de partner. Het is mogelijk voor ouders om hun bepaling uit de tweetrapsmaking te laten vervallen wanneer het kind met een beperking later zelf een testament opmaakt.

Bewindvoering. In het testament kunnen ouders vastleggen wie het geld gaat beheren, op welke manier de bewindvoerder het geld zou moeten beheren en hoe de bewindvoerder verantwoording aflegt. Iedereen mag worden benoemd tot bewindvoerder hierij kun je denken aan een adminstratiekantoor, één persoon, meerdere personen. Indien er geen bewindvoerder is aangewezen zal de kantonrechter er een benoemen. Het is mogelijk voor ouders om in het testament voorwaarden voor de bewindvoerder aan te geven. Stichting OSANI heeft het handboek “Veilig en Vertrouwd” opgesteld. Met behulp van dit handboek kunnen ouders een “Plan voor de toekomst” opzetten. In het plan kan bijvoorbeeld op worden opgenomen wie de kwaliteit van zorg in de gaten houdt en hoe er wordt gezocht naar opvolgers. Het testament kan bepalen dat een plan voor de toekomst bepalend moet zijn voor het handelen van de bewindvoerder en mentor. Misbruik van een bewindvoerder kan zo worden voorkomen omdat het plan aangeeft hoe de bewindvoerder moet handelen en waar het geld aan moet worden besteedt. Ook kan worden opgenomen hoe en aan wie verantwoording moet worden afgelegd.

bettie | 01.08.11 | 15:19

als je een dochter heb die je 20 jaar niet gezien heb,ze wil absoluut niets met je te maken hebben ook haar kinderen niet als ik contact probeer te maken, zeggen ze oprotten,en oppleure jij .je bent niets van mij en dat zal je nooit worden ook een van 13 jaar zegt dat ook,en andere nare hyves berichtjes.vind je niet dat je die dan helemaal zou mogen onterven graag een reactie

Jan de Jong | 16.12.11 | 0:02

Heb een vraag, kan ik een bastaard zoon onterven? Als ik sterf en mijn vrouw en dochters blijven over, zou ik niet willen dat de zoon, die van een ander is, over mijn geld beschikt. Een reden is omdat hij drugs gebruikt en hieraan al zijn geld zal opmaken. Advies?

Jan de Mooij | 06.02.12 | 10:18

Eingelijk heb ik ook te maken met de situatie zoals bettie aangaf, ik heb een dochter waarmee ik geen contact meer hebt.

Ondanks pogingen mijnerzijds is het mij niet gelukt om dat contact wel te hebben, ik kom dus niet eens op de laatste plaats bij haar?

Nu dat een feit is wil ik dan ook niet dat zij straks als mijn partner en ik er niet meer zijn ons geld en goederen krijgt?

Ik heb een testament met daarin een aantal erfgenamen in op laten maken, dit zijn personen die ik erg graag mag en het hen ook gun?

Maar voor mijn gevoel krijgt mijn gewezen dochter toch een deel en dat doet mij best wel wat?

Dorothee | 29.02.12 | 23:22

Ik zit met hetzelfde. Ik mag mijn kleinkind niet zien, omdat ik na al jaren op mn tenen te hebben gelopen 1 keer nee zei na de zoveelste onredelijke hoge eisen die ze stelt. (haar vader deed precies hetzelfde) En dan moet ik mn geld aan haar nalaten? Je moet toch waardig zijn voor een erfenis. Mijn dochter is onwaardig om een erfenis te ontvangne want zij verbiedt het contact uit wrok omdat ik eindelijk eens een keer nee zei en bleef zeggen. Ik vind dat de wet daar eens naar moet kijken dat kinderen alleen een erfenis verdienen door gewoon normaal gedrag en contact. Kunnen mensen die met hetzelfde zitten zich verenigen en samen uitpluizen hoe die legitieme portie omzeild kan worden?

vr gr\

Dorothe

Leo | 21.06.12 | 2:39

Juridisch is de zaak duidelijk: je kan kinderen, die je 10 jaar of langer nooit meer gezien hebt, niet onterven en slechts de legitieme portie halveren. Laat duidelijk zijn, dat het geen zeldzaamheid is en wordt het de hoogste tijd, dat de minister voortschrijdend inzicht toont en de wet gaat veranderen, zodat totaal onterven van kinderen zonder voorwaarden mogelijk wordt. Het is toch mijn geld en moet ik ermee kunnen doen wat ik wil.

Leo | 21.06.12 | 2:54

Correctie:de legitieme portie moet zijn kindsdeel.

Voor mij is dat niet genoeg en zal ik eens met een notaris bespreken hoe ervoor te zorgen, dat er op papier geen geld is. Legitieme portie van nul is ook nul.

Leo | 30.06.12 | 5:28

Ik woon buiten Nederland en ik heb het geluk, dat hier per 1-1-2012 een wetswijziging is met volledige onterving van kinderen en een legitieme portie bestaat niet. Dat is wel zo gemakkelijk.

Carmen | 06.08.12 | 17:32

Ik heb ook een dochter die weggelopen is en inmiddels volwassen. Contact is er al jaren niet. Onterven kan dus niet maar je kunt er natuurlijk wel voor zorgen dat er gewoon niets te erven valt! Maak alles op is mijn advies. Ik leef nu en ben niet van plan zuinig aan te doen voor een kind wat het niet waard is mijn kind te zijn.

Leo | 21.09.12 | 23:54

Carmen, het is eigenlijk onmogelijk om alles op te maken, want je moet ook leven en een reserve hebben. Je kan er wel voor zorgen, dat er zo weinig mogelijk is en dan in een testament je dochter onterven en dat betekent onder de huidige wetgeving de helft van het kindsdeel, waartegen overigens bezwaar gemaakt kan worden echter doorgaans zonder succes.

moeder | 06.02.13 | 19:45

ik wil mijn dochter onterven omdat zij niets meer met ons te maken wil hebben en ook het contact met de kleinkinderen kapot heeft gemaakt. het gaat niets eens om veel geld, denk ik, maar ik wil niet dat zij met haar koude hart in mijn huis, aan mijn spullen komt. Voor haar in de plaats, de helft van de portie die zij zou erven, zou ik mijn kleinkinderen willen laten erven. Mijn kleinkinderen mogen wel in ons huis, de spullen verdelen of wegdoen. Wordt mijn dochter op de hoogte gesteld op het moment dat wij ons testament veranderen, of hoort ze dat pas al het zover is?

Ikke | 17.09.13 | 22:11

Mijn moeder is helaas overleden en dus heb ik nu geen ouders meer. Uit het nalatenschap van mijn vader in Januari 2009 heb ik de legitieme portie toegewezen gekregen voor gelijke helften en een 6% rente over de jaren die moeder nog ,na vader zijn overlijden, zou doorleven. Nu 4 jaar en 9 maanden later is moeder dan dus ook overleden en heeft een testament nagelaten waarin ik ook weer voor de legitieme portie bedeeld wordt. Edoch heeft de notaris verzaakt om de executeur, die moeder om onduidelijke redenen heeft ingesteld bij het achterlaten van 1 enkele biologische zoon, te melden dat er nog rechten / schulden zijn van mijn moeder naar mij toe, van het in 2009 "zuiver aanvaarde", langstlevende testament. Executeur krijgt nu tevens te maken met vaders testament uit 2009 en is zelf met nog 5anderen voor 1/6 deel legaat bedeeld in moeder haar testament over wat er overblijft nadat ik, als enige zoon en wettige efgenaam mijn vaders en moeders haar deel en d ook nog de voor bijna 5 jaar opgebouwde renteschuld ad 6% toebedeeld gekregen heb. Wie is er hier nu de meest benadeelde partij in deze rare testament formule van mijn moeder. Ik als zoon ( ben ik nu eigenlijk gewoonweg door mijn moeder zo maximaal mogelijk onterft ? ) terwijl mijn moeder tot aan haar laastste minuut gezegd heeft, niets ten ongunste van mij veranderd te hebben aan haar testament. Of heeft de executeur ( destijds huisvriend van vader en moeder ) sinds het overlijden van mijn vader, mijn moeder slim bespeelt en heeft zij een domme fout gemaakt ? ( let wel : executeur heeft sinds het overlijden van mijn vader, mijn moeder steeds bespeeld en het idee gegeven dat als zij niet close zou blijven met hem en zijn familie... zij er alleen voor zou komen te staan tijdens haar 7 jaar lange strijd tegen diverse soorten van ernstige kanker ). Ik was nooit een slechte zoon voor mijn moeder en heb haar altijd netjes verzorgd en bezocht.. Ik kon alleen geen 24 uren per dag en 7 dagen per week voor haar deur gaan zitten waken als een politieagent om deze executeur en zijn familieleden in de gaten te houden. Ook ik moest namelijk ook gewoon werken voor de kost als internationaal chauffeur ( dus veel weg ! )

Moeder | 12.11.13 | 22:27

Beste F.Damen. Een kind willen onterven gaat niet over 1 nacht ijs. Maar kan soms een reactie zijn als een kind geen behoefte meer heeft om zijn ouder(s) te zien ondanks alle pogingen.

Kind | 24.12.13 | 0:22

Ik vind het echt verschrikkelijk hoe de ouders hier praten over kinderen die niets meer voor hun betekenen.

Ik ben zelf op mijn 15e weggelopen van huis na jarenlange verwaarlozing en mishandeling en heb na de scheiding van mijn ouders (op 3 jarige leeftijd) bijna geen contact met mijn vader meer gehad.

Als kind moest ik altijd contact zoeken met mijn vader en nu ik volwassen ben is dat niet anders alleen doe ik dit niet meer.

Ik leef nu zonder enig contact met familie op een enkel persoon na.

Dit is heel erg pijnlijk maar nog pijnlijker is het ook gezien mijn psychische klachten weer op zoek te gaan naar liefde en erkenning die er hoogstwaarschijnlijk niet gaat komen.

Deze persoon met wie ik nog contact heb heeft mij laatst laten weten dat alleen diegene in het testament van mijn vader is opgenomen.

Het gaat mij niet eens om dat ***** geld maar iets nalaten aan je kinderen, je eigen bloed! is nog het laatste dat je kan en moet doen om verantwoordelijkheid te nemen van je eigen keuzes in het leven.

Je hebt zelf kinderen op deze wereld gezet!

En dat je kinderen het dan niet doen zoals jij dat had gewild heb je zelf een heel erg groot aandeel in gehad.

Hoe durven jullie!

Wat is dit toch een vreselijke wereld!

George | 27.02.14 | 21:48

Heb nog ergens weleens gelezen, dat grootouders de rechtbank kunnen inschakelen voor contact met eigen kleinkinderen. Sprankje hoop voor zowel kleinkinderen als die grootouders, wie helpt al die zielige landgenoten van ons? En verder zal ik weer snel gaan bidden voor ons allemaal, betere samenleving.

Reactie plaatsen

Uw reactie wordt geplaatst op deze website. Heeft u een specifieke juridische vraag, gebruik dan dit formulier

Reacties dienen inhoudelijk relevant te zijn en te voldoen aan algemene fatsoensnormen. Met name het plaatsen van persoonlijke gegevens van derden wordt niet toegestaan. JuroFoon behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen.

Auteursrecht JuroFoon

Het overnemen van artikelen is alleen toegestaan met voorafgaande schriftelijke toestemming van JuroFoon. Lees meer over de voorwaarden.